Di edebiyata klasîk a Kurmancî de, yek ji dengên herî zelal ên parastina zimanê dayikê, helbesta Xelîfe Yusuf a bi navê “Manzum Takrîz” e. Di vê berhemê de nivîskar li hember wê îdîayê derdikeve ku dibêje: “Ji xeynî Erebî ilim nîne.”
Xelîfe Yusuf, ku li gundê Zengezûrê yê Bazîdê (Agirî) ji dayik bûye û gelek berhemên wî yên fikh, hedîs û ilmê dînî bi Kurmancî nivîsîne, di vê helbestê de dibêje ku dîn û zanîn ne girêdayî yek zimanî ne. Li gorî wî, mirov dikare dînê xwe baş bizane, çi bi Kurmancî be, çi bi Îbranî be. Zimanê Kurmancî belkî wek Erebî “fesîh” û “şirîn” neyê dîtin, lê di wate û me’nayê de “şekirîn” e; ango têgihîştin jê xweş û zelal e.
Helbestvan kesê ku tenê Erebî qebûl dike wek “cahil û bêedeb” bi nav dike û dibêje: ger tu ji Erebî baş fehm dikî, paşê wê fehmê ji xelkê re bi Kurmancî vebêje. Wî bi xwe jî ji Erebî fehm kiriye û paşê bi zimanê xwe nivîsiye. Ji bo ku nîşan bide Kurmancî zimanê ilm û edebê ye, Xelîfe Yusuf çend berhemên navdar ên klasîk dijjmêre:
Çavkanî: Çandname