Tu bûyî guldêxwînek û ketî şaneşîna umra min. Dîsa hinek dihatin û agir dibarandin di ser deşta Geverê de. Dîsa hinek dihatin bi top û tifingên xwe Şemzînana min dorpêç dikirin. Dîsa hinek dihatin bi gef û tahdeyan, Çêleya min a şêrîn ditirsandin. Dîsa hinek dihatin û bombebaran dikirin çiyayên min ên Çolemêrgê.
Dayika min digot: Metirse kurê min! Metirse giyanê min. Metirse ruhê min. Lê dîsa jî ez ditirsîm. Dua û lavayên dayîka min nedikarin min biparêzin û tora xofê li ser dilê min rakin.
Çima ku ew rebena Xwedê, bixwe ditirsiya. Jixwe tenê bûbû kulmek tirs û xof; dicirifiya bi porê xwe yê gewr û spî ve. Dayîka min ne dikarî min biparêze li hember êrîşên êrîşkaran ne jî dikarî xwe biparêze. Xeyrî Xwedê tu kesî me tune bû ku tim jî wisa bû.
Çavkanî: Çandname